Hovawart uniwersalny

Hovawarty mają cały szereg zalet, które czynią je psami wartymi szczególnej uwagi. 

Pierwsza pozytywna cecha to wygląd. Wiszące uszy oraz długa sierść powodują, że hovawarty są odbierane przez postronne osoby jako psy przyjacielskie i nieagresywne. Dotyczy to szczególnie psów o umaszczeniu blond, nagminnie mylonych z popularnymi golden retrieverami. Tak pozytywny odbiór hovawarta bardzo pomaga w poruszaniu się w miejscach publicznych, ponieważ widok swobodnie biegającego hovawarta tylko incydentalnie wywołuje negatywne reakcje ze strony mijanych osób.

Druga cecha warta odnotowania to brak skłonności do uporczywego szczekania, zakłócającego spokój sąsiadom. Hovawart szczeka zasadniczo tylko wtedy, kiedy wymaga tego sytuacja. 

Trzecia cecha warta docenienia to świetny wzrok hovawarta. Ten zmysł wydaje się dominować nad węchem; dopiero wtedy, kiedy hovawart nie zobaczy szukanego obiektu, przechodzi do pracy nosem. To cecha bardzo potrzebna przy pilnowaniu obejścia i wykrywaniu intruzów na swoim terenie. 

Kolejna zaleta hovawarta to umiejętność samodzielnego myślenia i działania. Wraz z kolejnymi doświadczeniami życiowymi, pies uczy się kalkulować, jakie zachowania bardziej mu się opłacają, a jakie nie. Dotyczy to na przykład reakcji na inne psy. Hovawart, od szczeniaka prawidłowo oswajany z innymi psami, z wiekiem uczy się ostrożności w takich kontaktach i unikania niepotrzebnej agresji, a także niereagowania na zaczepki dużo mniejszych od siebie psów. Podobnie w przypadku spotkań z ludźmi, których dobrze ułożony pies zaczyna traktować jedynie jako neutralny element środowiska, a nie jako powód do zachowań agresywnych lub lękowych. To zdecydowanie ułatwia podróżowanie z hovawartem, w tym korzystanie z restauracji i hoteli. Generalnie, hovawart z natury jest przyjacielski i dobrze zapamiętuje osoby, które już spotkał  w swoim domu, traktując je z dużą życzliwością przy kolejnej wizycie. 

Na pewno jednak hovawart to nie jest pies dla osób pedantycznie dbających o porządek w domu. Obfite owłosienie łap niestety sprzyja wnoszeniu błota do pomieszczeń. Jedyna pociecha to samoczyszczący charakter długiej sierści, z której szybko odpada wyschnięte błoto. Pozostaje wtedy jedynie pozamiatanie podłogi, bez konieczności kąpania samego psa.

Wielu właścicieli skarży się na złodziejstwo hovawartów, kradnących jedzenie ze stołu. To jednak wydaje mi się zachowaniem wynikającym raczej ze sposobu karmienia psa, opartego na węchowo mniej atrakcyjnej karmie suchej. Według moich obserwacji, hovawarty karmione karmą przygotowaną w domu, która z oczywistych powodów każdego dnia ma inny smak i zapach, takich zachowań nie wykazują. 

Kluczowe znaczenie w rozwoju hovawarta ma prawidłowa socjalizacja w młodym wieku, która polega na zapoznawaniu psa z możliwie szeroko pojętym otoczeniem zewnętrznym (las, wieś, miasto, centra handlowe, różne środki lokomocji, dzieci i osoby dorosłe, zwierzęta domowe i gospodarskie itp). Hovawart, który spędził pierwsze miesiące życia wyłącznie we własnym ogrodzie, często wyrasta na psa lękliwego, wykazującego agresywnego reakcje wobec nieznanego sobie świata. 

Hovawart jest psem jednego pana, którego wybiera spośród domowników wedle własnego uznania. Warto zatem, żeby ten „jeden pan”, wybrany przez hovawarta, stał się jedynym panem w jego życiu. Stąd też warto pamiętać, że biorąc do domu hovawarta, bierzemy pod swoją opiekę psa na całe jego życie.

Iwona Głażewska